برای پسرم (و علی)

به نام خدا

از همیشه یادم میاد عاشق بچه های کوچولو مخصوصا از سه چهار ماهگی تا سه چهار سالگی که اون خنگی و معصومیت دوست داشتنی رو دارن بودم. اوج احساسم برای برادر کوچکم علی (علیرضا) بوده. علی که آخرین فرزند خانواده است با وجودی که همه ما همیشه اون رو بیشتر از همه دوست داشتیم هیچوقت لوس نشد و یا بی ادبی نکرده و یا سوء استفاده نکرده از محبت هامون، و جالبه هرچه فکر میکنم حتی حرف درشتی هم نزده به ما خواهر و برادرهای بزرگترش.

حالا پسرم محمد سام شده شریک علی برای داشتن اوج احساس و محبتم. هر وقت بغلش میکنم و راه میرم میخوام بمیرم از خوشی اینکه دارمش. سام کوچولوی بابا آرزومه شبیه هیچکی نشی حتی شبیه خودم فقط میخوام از بیشتر جهات مثل عمو علی بشی.